و ) خلوت كردن با خداى متعال . اين خلوت كردن ا زآرزوهاى محبان است و راهى براى ايجاد محبّت است و براى محبّان ، راهى در تقويت آن است و براى آنها لذّتى لذيذتر از ثمره اى نيست كه از دل برخيزد و خوشا به حال آنها . و چه نيكو سروده آن سخن سرا كه : هنيئاً لارباب النعيم نعيمهم * و للعاشق المسكين ما يتجرّع گوارا باد براى صاحب نعمتان ، نعمتشان و براى عاشق درمانده ، آنچه فرو در مى كشد . قرآن ، اين خلوت و نمازگزاردن در آن را ، جايگاهى پسنديده مىداند و مى فرمايد : ( و من الليل فتهجّد به نافلهً لك عسي از يبعثك ربّك مقاماً محموداً . ) 341 پاره اى از شب را به نماز خواندن زنده بدار ، اين نافله ، خاص توست ، باشد كه پروردگارت ، تو را به جايگاهى پسنديده برساند . از مصاديق كامل ، جايگاه پسنديده ، همان محبّت به خداوند متعال است . و حتّى مى توان گفت در ميان اهل دل ، مصداقى جز آن ندارد ، زيرا گواراترين لذتها براى محبّان ، مناجات و سخن گفتن آنها با خداوند متعال است . و گواراتر از آن ، سخن گفتن محبوب با ايشان است و گواراتر از آن ، خلوت كردن با اوست ، و گواراتر از آن ، خوانده شدن ايشان از سوى محبوب و رويكرد او نسبت به ايشان و اظهار محبّت نسبت به سخنشان است . اين همه الطاف در نماز شب ، جاى داده شده است ، زيرا همين مناجات و و همسخنى آنها با خداى و خلوت كردن با آنها و توجّه او به سوى ايشان و فراخواندنشان و اظهار محبّت ، به سبب همين نماز پديد آمده است . ز ) اهميت دادن به واجبات و مسحّبات و دورى از محرمات و مكروهات و امور مشتبه . در روايتى معتبر از امام باقر ( ع ) رسيده است كه فرمود :